Onder de toren

Frans

Kenmerken
Keuken	Frans
Specialiteit	Gastronomisch
Accommodatie	terras, tuin
Mogelijkheden	af te halen

Prijzen
Budget	€Maandmenu (vier gangen):€43 (€63 met wijnen). Lunch (drie gangen en koffie):€26. Zondagmiddaglunch (3 gangen): €36.
Voorgerecht	€14,0 tot €18,0
Hoofdgerecht	€19,0 tot €50,0
Nagerecht	€7,0 tot €10,0

Openingsuren
ma	gesloten
di	gesloten
wo	van 12:00 tot 14:00 en van 18:00 tot 21:00
do	van 12:00 tot 14:00 en van 18:00 tot 21:00
vr	van 12:00 tot 14:00 en van 18:00 tot 21:00
za	van 18:00 tot 21:00
zo	van 12:00 tot 14:00 en van 18:00 tot 21:00

Hedendaagse keuken met een prijskaartje

Onder de toren is de naam van het 17de-eeuwse gerestaureerde herenhuis, waar Yves Loontjes enkele jaren geleden zijn wijnrestaurant Othello in onderbracht. Toen de gevierde chef vorige zomer onverwacht overleed, werd de hele wijnvoorraad verkocht. Het restaurant heeft ondertussen nieuwe uitbaters en die komen handen te kort. 'Dringend kelner gezocht' staat er op een krijtbordje voor het raam. Als dat maar goed komt.
Met zijn vijven stappen we via de vakkundig aangelegde tuin binnen in een chique eetzaal met kristallen luchters en sierschouwen. De kordate gastvrouw geeft ons een plaatsje aan een stijlvol gedekte tafel. Terwijl we de eerste honger stillen met pizzakoekjes, olijven en bijzonder lekkere, pittige radijsjes, bekijken we de kaart, waarop vijf creatieve hedendaagse voorgerechten en acht hoofgerechten staan. We kiezen voor het maandmenu (€63 met aangepaste wijnen) en starten met een felgesmaakt glaasje champagne van Bollinger (€11). Daarbij komt een fris hapje van garnaaltjes met appel en ajuin, geserveerd op een Marokkaanse tegel. Origineel. Even later brengt de gastvrouw bruine broodjes, boter én een kaartje met uitleg over de wijnen.
De eerste wijn is een zachte, knisperend droge sauvignon blanc uit Chili, een mooie begeleider van de uiterst verse zalmtartaar op een bedje van stukjes Thaise aubergine en afgewerkt met crème d'Isigny. Ons glas wordt bijgevuld, maar daarna staan we een tijdje droog. Het restaurant is aardig volgelopen en de gastvrouw staat er alleen voor. Ze redt het maar net. Het is even wachten op de volgende wijn: een frisse, fruitige Spanjaard van de godellodruif, die neigt naar chardonnay en door de kenner in ons gezelschap nog beter onthaald wordt dan de vorige. Het tussengerecht kan op ieders goedkeuring rekenen:een mooi gepresenteerd stukje kraakverse kabeljauw met kort gebakken sojascheuten, paksoi en pijpajuin, en wat tomatencompote.
Bij de hoofdgerechten is er keuze tussen vlees en vis. Twee van ons gaan voor gebakken zeebaarsfilet met enkele sneetjes Coppa di Parma, courgettemousse en een kruidenslaatje. Een evenwichtig samengesteld gerecht met kwaliteitsvolle ingrediënten en geslaagde smaakcombinaties, zo luidt het verdict. Zelf kies ik, samen met twee andere heren, voor vlees. Op ons bord liggen drie sneetjes succulente filet pur, vier kunstig gestapelde dikke frieten, enkele streepjes courgettemousse en een kerstomaatje. Een schotel van behoorlijk niveau, maar voor een hoofdgerecht een beetje karig, vinden we. In het glas komt deze keer een soepele, kruidige Valpolicella Classico.
Het originele en smaakvolle dessert bestaat uit een bolletje sorbet van kriekenbier, een terinne van aardbeien en bosvruchten en een takje lekker bittere jeneverbessen. We sluiten af met een koffie, geserveerd met koekjes. Enkele heren duiken nog in de whiskykast. We hebben lekker getafeld, maar we zijn het erover eens dat we iets te veel betalen voor wat we gekregen hebben.

Lichte en verfijnde gerechten met kraakverse ingrediënten in een stijlvol kader. Aan de dure kant.