Elvira

Belgisch-Frans

Kenmerken
Keuken	Belgisch-Frans
Accommodatie	terras
Mogelijkheden	vegetarische maaltijd

Prijzen
Voorgerecht	€8,5 tot €18,0
Hoofdgerecht	€19,0 tot €28,0
Nagerecht	€4,0 tot €10,0

Openingsuren
ma	gesloten
di	van 11:00
wo	van 11:00
do	van 11:00
vr	van 11:00
za	van 11:00
zo	van 11:00

Under pressure

Omdat we op een zwoele zomeravond graag dineren in open lucht, zijn we altijd op zoek naar interessante terrassen. Elvira, gevestigd in een schitterend pand van begin 20ste eeuw met uitzicht op het Donkmeer zou goede keuken serveren en bovendien is het er nooit druk. Behalve vanavond. Het terras zit vol en we zoeken een plaatsje binnen. Het is er drukkend warm en we worden enige tijd aan ons lot overgelaten. Als we uiteindelijk toch de kaart krijgen, vragen we om naar het terras te verkassen als er een plaatsje vrijkomt, maar de dienster wil daar niets van horen. Weinig klantvriendelijk, maar weinig aan te doen. We duiken in de kaart. Daarop staan brasserieklassiekers als lamskroon, zeetong en steak, maar ook diverse bereidingen met paling - een must aan het Donkmeer. Onze interesse gaat echter vooral uit naar de suggesties, waaronder snoekbaars met rabarber en kabeljauwhaasje met mozzarella, tomaat en spek. Een stukje avontuurlijker. Om ons heen zien we mensen vooral mosselen naar binnen spelen, geserveerd met frieten in een puntzak. Charmant. Ik zwicht en bestel mosselen provençale (€23). Mijn vriendin gaat voor het kabeljauwhaasje (€20). Om te drinken bestellen we een half litertje witte huiswijn (€10). De dienster schenkt onze glazen vol en zet een schaaltje olijven op tafel. Ik zie dat er buiten een tafel aan het afrekenen is en vraag nogmaals of we op het terras kunnen gaan zitten. Er staan echter al mensen te wachten, meldt de dienster. Kan ik mee leven, maar wat gebeurt er? De klanten gaan weg en de plaats wordt niet ingenomen. Twee minuten later gaan er twee fietsers aan het tafeltje zitten. We verbijten onze misnoegdheid met de huiswijn, die te drinken is, maar te warm. Drie kwartier verstrijken en nog steeds geen spoor van ons eten. We proberen een dienster te wenken om er ons van te vergewissen dat ze ons niet vergeten zijn, maar ze lopen ons alle drie straal voorbij. Ook op het terras zitten mensen tevergeefs te molenwieken.
Na een dik uur komen onze gerechten eindelijk op tafel. De mosselen -Prins & Dingemanse Goudmerk- zijn goed bereid, maar er zitten zoveel ui, look, tomaat, kruiden en gele, groene, en rode paprika's in de saus dat je de mosselen bijna moet gaan zoeken. Op de kaart staat 1,3 kilogram per persoon, maar dat is dan met de groenten mee gewogen. De frieten zijn vers, maar het vet of de olie waar ze in gebakken zijn, is dringend aan verversing toe. Ook het gerecht van mijn vriendin overtuigt niet. De tomaat en mozzarella, en het toefje puree op de kabeljauw zijn goed, maar waarom de chef het fijnste stukje van de vis in een soort tempuradeeg heeft gebakken is een raadsel. Bovendien baadt het geheel in een sloot balsamicosaus die alles overheerst. We zweten ondertussen peentjes en gaan aan de toog afrekenen, zodat we naar buiten kunnen. De dienster krijgt bijna een paniekaanval en roept dat ze met drie deze drukte niet kunnen bolwerken. Niet veel gewoon.

Prachtige locatie, maar de keuken is zeer gewoontjes. Als het een klein beetje druk is, draait het team vierkant.