Le Comptoir

Belgisch-Frans

Kenmerken
Keuken	Belgisch-Frans
Specialiteit	Schaal- en schelpdieren
Accommodatie	bar/lounge
Mogelijkheden	vegetarische maaltijd

Prijzen
Budget	€14 € dagmenu
Voorgerecht	€5 tot €17,9
Hoofdgerecht	€16 tot €30
Nagerecht	€6,4 tot €8,9

Openingsuren
ma	van 11:45 tot 15:00 en van 18:00 tot 22:00
di	van 11:45 tot 15:00 en van 18:00 tot 22:00
wo	van 11:45 tot 15:00 en van 18:00 tot 22:00
do	van 11:45 tot 15:00 en van 18:00 tot 22:00
vr	van 11:45 tot 15:00 en van 18:00 tot 22:00
za	van 11:45 tot 15:00 en van 18:00 tot 22:00
zo	van 11:45 tot 15:00 en van 18:00 tot 22:00

Gesloten op feestdagen

Wisselvalligheid troef

Le Comptoir op de hoek van de Zuidstationstraat met de Vlaanderenstraat nam de plaats in van het eat@café toen het op de fles ging. Maar afgezien van een nieuwe naam op de gevel, bleef alles bij het oude. De overheersende kleur in Le Comptoir is ook hier zwart, zowel tafels, stoelen, muren als de bar kleuren donker en er heerst nog steeds die loungy sfeer.
We worden bij het binnenkomen nogal knullig begroet door een van de obers. We zijn vijf minuten vroeger dan ik reserveerde en we moeten eerst nog wat wachten aan een van de bartafeltjes. 'De tafel moet nog gedekt worden', klinkt het. Er zitten twee koppels in de zaal.
Een flatscreen-tv naast de bar staat op Fashion-tv en na tien minuten, waarbij we niet de kans krijgen om alvast een drankje te bestellen, zwaait de ober wat onbeholpen dat we kunnen zitten. Niet echt een spetterende eerste indruk.
Na inspectie van de kaart, bestellen we elk een glas cava (€6) bij een nieuwe kelner. En deze jongen kent zijn vak gelukkig wel. Vriendelijk en oplettend zal hij ons de hele avond bedienen. De kaart is ruim en we zien hoe sommige gerechten er tweemaal op staan, gelukkig telkens aan dezelfde prijs.
Ons glas zachte cava is nog maar halfleeg als de voorgerechten opgediend worden. Ik krijg een ruim bord carpaccio (€14,90) met flinke vlokken parmezaan. Aan de overkant komen een slaatje en twee stevige garnaalkroketten (€13,90). Het rundsvlees is flinterdun en lekker. De parmezaan is vers en ook de garnaalkroketten zijn smeuïg en tjokvol garnalen. De witte Australische Yaldara Chardonay unoaked is fris en wat mineraal van smaak, maar ze smaakt heerlijk. De rest van de avond zullen we de fles met veel plezier soldaat maken. De porties zijn royaal en daarom is het goed dat we even moeten wachten op de hoofdgerechten. Voor mij komt de spaghetti Garibaldi op tafel (€19,90), mijn tafelgenote koos het vispannetje (€19,90). Bovenop de zwarte spaghetti ligt een stevig halfwarm vers kreeftje begeleid door een pittig getomateerd sausje. Grappig is wel dat onze borden nog allemaal het insigne van het voormalige eat@café dragen. Los daarvan valt er bij de hoofdgerechten geen foutje te bespeuren. De kreeft is perfect gaar, de pasta al dente, de saus pittig en de combinatie met de wijn is een voltreffer. Ik geniet, ook al vult het geheel meer dan genoeg. Aan de overkant van de tafel is het triester gesteld. De mosseltjes en de scampi's zijn smakelijk sappig, maar een stuk tonijn is kapot gegaard, een ondefinieerbaar stuk vis is beenhard gebakken en in de saus zit te veel gesmolten kaas. Bovendien zijn de begeleidende frietjes uitgedroogd. Het contrast met mijn pasta kan niet groter zijn. Het vispannetje blijft halfvol staan en valt als een baksteen op de maag van mijn gezellin.
De dessertkaart laten we voor wat ze is, we nemen nog een koffie (€2,30) en maken daarna een avondwandeling, om het vispannetje te laten zakken. Ik betaal €104,10 en dat is veel voor een etentje waar de kwaliteit van het eten zo uiteenloopt.

'Wisselende culinaire prestaties en bediening'