luxemburg | Wind in de wilgen

Als Kenneth Grahame zijn Wind in the Willows vandaag zou schrijven, dan zou het een subversief boek zijn. Een kinderboek over de vreugde van nietsdoen, in deze op efficiëntie gerichte tijden? Gevaarlijk! Patrick Vervueren, die het bewerkte tot een voorstelling bij Toneelgezelschap luxemburg, denkt daar net zo over. 'Precies daar ben ik bij het lezen verliefd op geworden. Wij raken steeds meer vervreemd van de natuur, en dat ligt aan de basis van vele vormen van ongelukkig zijn. Wind in de wilgen appeleert aan dat deel in ons dat in de rivier springt, een vuurtje stookt, zelf een tomaat plant. Met zo'n naïef verhaal kan je tegen het cynisme ten strijde trekken.' Het boek is zo'n honderd jaar oud, en voert een reeks dieren ten tonele die op verkenning gaan in de wijde wereld. 'Het is geschreven tijdens de industriële revolutie in Engeland. Het aanvoelen van een te snel voortrazende maatschappij deed zich blijkbaar toen ook al voor.' Maar is de nostalgie naar een oude, eenvoudige en betere wereld niet gevaarlijk? 'Ik vind zeker niet dat het vroeger beter was, maar het kan geen kwaad om die verbondenheid met de natuur óók te tonen. De mens is beide. Op de trein zie ik soms mensen die voortdurend hun iPhone checken. Zelf verlang ik er soms wel naar om te verdwijnen en niet bereikbaar te zijn.' Wind in de wilgen is een voorstelling voor achtplussers - waar Vervueren zelf tot de 'tussengeneratie' behoort zijn de kinderen voor wie hij speelt honderd procent digitale wezens. 'Juist daarom is het belangrijk om deze voorstelling te maken, te tonen dat er ook iets anders is. Ik hoop dat mijn kinderen nog in de bossen zullen lopen en kampen zullen maken.' Vervueren vertaalde en bewerkte de tekst, maar stootte op Grahames lange, lyrische natuurbeschrijvingen. 'Ik wilde die er graag in, maar op een gegeven ogenblik merkten we dat de kinderen nood hadden aan directere communicatie. Toen heb ik bepaalde stukken omgezet in dialoog. Ik heb van de dieren figuren gemaakt die allemaal ergens voor staan: Das bijvoorbeeld heeft zich teruggetrokken in zijn hol en wijdt zijn leven aan studie, Pad is een On the Road-achtig figuurtje dat steeds verder wil gaan en tevergeefs de horizon najaagt.' Voor de muzikale uitwerking vroeg Vervueren acteur en muzikant Arne Leurentop erbij, die bij luxemburg eerder het mooie Stoppeltje maakte. Het resultaat is een muzikale, mooie en moderne voorstelling over het verdwijnen van een oude wereld.