Lacrima

Podium / Theater

volgt...

Over Lacrima

Arne Sierens onderzoekt les quartiers chauds in Lacrima

Soms kunnen slepende problemen eenvoudig opgelost raken. Al dertig jaar liep Arne Sierens rond met het verhaal van Lacrima, zonder goed te weten hoe het aan te pakken. Toen hij spitsbroeder Felix Van Groeningen een stukje liet lezen reikte die hem de sleutel aan: 'Gewoon rechttoe-rechtaan, zonder franjes.' Aldus geschiedde, en het resultaat is een Compagnie Cecilia-première tijdens de Gentse Feesten. Lacrima is het verhaal van een man die terugkeert naar le quartier chaud waar hij opgroeide, en waar hij zijn illusies verloor. Veel illusies moeten we ons over die quartiers niet maken, zegt Sierens. 'Als je als jongere opgroeit in een bepaald milieu is de kans dat je naar een ander milieu migreert bijna onbestaande. Omgekeerd is dat trouwens ook het geval - mensen die rijk zijn, blijven rijk.' Nauwelijks een vrolijke thematiek, en bovendien eentje die al sinds Sierens' vroege theatertekst Mouchette (1990) meegaat. 'Het thema blijft me beroeren, ja, ik kan dat niet wegsteken. Wat me eraan interesseert is de manier waarop mensen toch hun leven opbouwen, hoe ze blijven zoeken naar een uitweg, strategieën blijven bedenken om te overleven. Lacrima is een étude in dat overleven.' Sierens voerde zijn onderzoek breder dan Vlaanderen maar keek bijvoorbeeld ook naar de rellen in Londen. 'Het is heel simpel: die rellen zijn uitgebroken twee weken nadat premier Cameron een heleboel sociale voorzieningen had lamgelegd: jeugd- en sportwerking, culturele initiatieven. Als je dan met een jeugdwerkeloosheid van 55 procent zit moet je niet verwonderd zijn dat er wat dingen in brand vliegen, hé.' Ook de Franse socioloog Loïc Wacquant bood stof tot overweging. 'Hij stelde vast dat er in de Franse banlieues gemiddeld meer mensen samen wonen op dezelfde oppervlakte dan in de rest van Frankrijk. Dan gaan de mensen vechten voor hun ruimte, zoals de ratten: als je er te veel bijeen steekt moorden ze elkaar uit. Zo zit de natuur in elkaar.' Toch wordt Lacrima geen miserabilistisch epos - daarvoor bewandelt Sierens, zoals vaak de laatste jaren, te zeer het pad van de abstractie. Op scène staat acteur Jan Hammenecker, geflankeerd door danseres Sayaka Kaiwa, in een woordloze rol. Hammenecker is big in Frankrijk, maar een goed bewaard geheim in Vlaanderen. 'Ik zag hem in 22 mei, de film van Koen Mortier. Het is ontzettend lang geleden dat hij nog in het Nederlands heeft gespeeld, dus dit is een uitstekende kans om hem aan het werk te zien. Het is een straffe bieste.'