Vaste collectie Roger Raveelmuseum

Expo / Expo's / Musea

Roger Raveelmuseum

Waar en wanneer

Roger Raveelmuseum
Gildestraat 2-8, Zulte
elke week van 1 september tot 31 augustus 2014 op woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag

Over Vaste collectie Roger Raveelmuseum

Witte gaten in je namiddag

Op een regenachtige middag op het eind van de zomer lonkt het Raveelmuseum in Machelen-aan-de-Leie. Het gebouw is een grote, bruuske ingreep midden in dit kleine dorpje. Een coup van de kunst op de werkelijkheid. Architecturaal is het niet meer dan een aaneenschakeling van grote witte blokken. Daar rond staan het kerkje, het gemeentehuis en het dorpscafé in hun voorouderlijke vanzelfsprekendheid. En binnen is het in de zalen zo stil dat je het geluid van je adem hoort echoën tot in de hoogste hoeken.
Hier wordt een van onze grootste levende schilders gekoesterd. Roger Raveel (1921°) is een zoon van Machelen-aan-de-Leie. Zoals het witte museum opduikt als een groot gonzend vraagteken in het dorp zijn er bij de schilder telkens van die vreemde witte vlakken in zijn werk. 'Witte magie' noemt hij het. De rest van het schilderij is een soort gespannen voorspel om daarna met volle overgave het wit te kunnen smeren. En die witte vlakken zuigen je op. Het zijn gaten in een namiddag waar de tijd stilstaat.
Raveel is op zijn best bij eenvoudige taferelen. Hij schildert elementen als 'arm', 'pet', 'schaar' of 'huis' alsof hij de woorden zelf schildert. Verwonderd over het feit dat ze überhaupt bestaan. Voortdurend breekt hij open wat men in theater 'de vierde wand' noemt. De comfortabele afstand van waaruit de toeschouwer het kunstwerk consumeert is weg. Sommige delen springen letterlijk uit het schilderij de werkelijkheid in. Bruut, absurd, onvoorspelbaar, maar ook in een vreemde, zelfgevonden harmonie.
Mij had Raveel bij het nekvel toen ik voor 'herinnering aan het sterfbed van mijn moeder' stond. Twee echte bedspijlen zijn tegen het canvas geplakt. Van de moeder herken je enkel de lijn van het gezichtsprofiel en een liggende hand. Je kijkt mee over de schouder van petman Raveel met fluorescerende hersenpan. De rest is abstractie en witte magie.
Minutenlang stond ik bezworen voor dat doek. Ik kwam pas los uit de trance toen een vette bromvlieg op mijn arm neerstreek. Ik blies ze eraf en ze tuimelde versuft op de grond. Een voorbijkomende suppoost trapte ze zonder het te merken plat.
Later aan de Leie-oever herkauwde ik het bekende gedicht van Gerrit Kouwenaar: 'Laten wij nog een keer de kamer wit maken/Nog eenmaal de totaal witte kamer jij, ik/dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal/de kamer wit maken, nu, nooit meer later.